Dzikie Pola.
Rosja
drewniana, gdzie trojka mknie po skrzypiącym śniegu, dzwonki w uprzęży
się wdzięczą do świata i para bucha z końskich nozdrzy. Pęd! Zostają
w dali strzechą kryte chatki, gdzie dym z kominów się nisko ściele. Tam
babuszki zakutane w chusty i walonki popatrzą ci prosto w oczy, one już
wszystko wiedzą, tam cyrylica pisane życie jest tak przenikliwe jak smutne
oczy pozłacanej ikony. Tam Ruś cerkiewna, gdzie wilki i zaspy i białe
brzozy, gdzie watażka się śmieje w glos, czapka w ręku, koń w galopie,
tryska śnieg spod kopyt, płatki wirują i skrzą się w słońcu tak samo jak
podwieczorny mróz na małych szybkach zadymionej karczmy, gdzie ochryple
glosy wtórują gitarze w jeszcze jednej tęsknej balladzie, gitara i bałałajka,
mocna wódka i czarna noc, niespokojne marzenia i poezja tak tajemnicza
jak uśmiech tamtej dziewczyny... Ech raz, jeszczio raz !
Stąd już tylko jeden krok na Dzikie Pola, tam życia się zaczynają i kończą.
Tam się rodzą marzenia i płoną jak te pochodnie na silnym wietrze - pal
się, płomieniu! pal się gorąco! dopóki ci starczy sił i wiary w nieśmiertelność!
A potem długo w noc żar się będzie jeszcze tlił, aż całkiem zgaśnie nad
ranem, jeszcze nie tak dawno tak czerwony jak krew, teraz tylko brudny
popiół - na białym śniegu. Śnieżynki znów zawirują i miękko nań opadną.
Praszczaj, matuszku, praszczaj...
Przyjdzie dzień tak samo jak przyjdzie wiosna, śniegi stopnieją po polach.
Młoda, zielona trawa wypuści korzenie, popiół ja pożywi i pobłogosławi,
doda sil i otuchy, topniejący śnieg upoi.
Na Dzikich Polach wśród trawy, na ugorze marzeń i wiary - znów bujnie
wyrośnie oset.
Ech
raz, jeszczio raz !
 |